Bogate życie wewnętrzne zwierząt

Choroby pasożytnicze zwierząt występują bardzo powszechnie, są zagrożeniem dla psów, kotów a także ludzi. Do pasożytów wewnętrznych bytujących wewnątrz ciała zaliczamy m.in. nicienie, tasiemce, przywry, pierwotniaki. Pasożytnictwo jest rodzajem wzajemnego oddziaływania między osobnikami różnych gatunków, z których jeden (pasożyt) odnosi korzyści kosztem drugiego (żywiciela).

Wszystkie psy i koty, młode, stare, przebywające w domu i na zewnątrz mogą być zarażone pasożytami.
Przedstawiam najczęściej spotykane pasożyty jelitowe.

Glista psia, Glista kocia (Toxocara canis,cati)

Postacie dorosłe są widoczne gołym okiem mogą osiągnąć nawet kilkanaście cm długości. Dorosłe pasożytują w jelicie cienkim, gdzie składają jaja, które wydalane są razem  z kałem do środowiska.

Jaja stają się inwazyjne i mogą przetrwać w środowisku nawet kilka lat! Kolejny żywiciel zaraża się zjadając inwazyjne jaja, z których w jelitach powstają larwy. Larwy migrują poprzez wątrobę do układu oddechowego a następnie są odkrztuszane i ponownie połykane. Wracając do jelit kończą cykl. U suk ciężarnych larwy mogą przechodzić przez łożysko, a następnie do ciała szczeniąt, źródłem zakażenie może być także mleko karmiących suk i kocic. Do zarażenia może dojść przez zjadanie niedogotowanego mięsa, gryzoni. Objawy kliniczne toksokarozy to wyniszczenie, rozwolnienia, biegunki, wzdęty brzuch, objawy ze strony układu oddechowego. Bardzo często dorosłe glisty są widoczne w kale i wymiocinach (przypominają makaron). Glistnica psów i kotów może być inwazyjna dla ludzi.

Tasiemce: Teania spp, Echinococcus granulo sus (tasiemiec bąblowcowy), Echinococcus multilocularis (wielojamowy), Dipilidium caninum (tasiemiec pchli)

Dorosłe tasiemce bytują w jelicie cienkim, dojrzałe człony wydalane są z kałem. Zawarte w nich jaja są inwazyjne dla żywicieli pośrednich. Żywicielem pośrednim mogą być owce, kozy, świnie, bydło, gryzonie, pchły.  W żywicielu pośrednim powstają stadia larwalne, powstają cysty z niedojrzałymi pasożytami, które mogą lokalizować się w narządach wewnętrznych. Żywiciel ostateczny ulega zarażeniu po spożyciu cyst znajdujących się w żywicielu pośrednim. Ludzie mogą zarazić się poprzez połknięcie jaj ze środowiska. Człony tasiemca mogą być widoczne w kale zwierząt, przyczepione na sierści wokół odbytu. Wysuszone przypominają spłaszczone ziarna ryżu. Zarażenie tasiemcem u zwierząt może przebiegać bezobjawowo, mogą wystąpić zaburzenia przewodu pokarmowego, awitaminoza.

Giardia intestinalis

Pasożyty te powodują chorobę zwana giardiozą/lambliozą, to pierwotniak pasożytujący w jelicie cienkim, może także lokalizować się w woreczku żółciowym. Występuje u wielu gatunków: psów, kotów, ludzi, świń, przeżuwaczy. Inwazja rozprzestrzenia się na drodze pokarmowej za pośrednictwem cyst obecnych w wodzie i żywności. Jest przyczyną ostrych, wyniszczających biegunek. Wydalanie cyst trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Mogą one przetrwać od kilku do kilkunastu miesięcy w środowisku wilgotnym, są wrażliwe na wysychanie i niskie temperatury.

Włosogłówki, tęgoryjce

Wewnątrz jelit naszych pupili pasożytują także włosogłówki, tęgoryjce. Na terenie Europy południowej, środkowej  spotkać można także nicienie sercowe Dirofilaria immitis, które bytują w tętnicach płucnych psów i kotów (przenoszony jest przez różne gatunki komarów) oraz Angiostrongylus vasorum (spotykany w krajach europejskich), którego rezerwuarem są lisy, a żywicielem pośrednim ślimaki chętnie zjadane przez psy. Silna inwazja nicieni sercowych objawia zaburzeniami z układu oddechowego oraz układu krążenia, wyniszczeniem, może skończyć się nagłym zgonem zwierzęcia. Coraz częściej diagnozowany jest także nicień skórny Dirofilaria repens,  przenoszony przez komary. Dorosły robak dojrzewa w tkance podskórnej żywiciela. W niektórych przypadkach można zaobserwować niezapalne guzki zawierające pasożyta.

Zapobieganie i leczenie

Regularne profilaktyka przeciwpasożytnicza czyli tzw. odrobaczanie. Program profilaktyki najlepiej skonsultować z lekarzem weterynarii, który weźmie pod uwagę wiek, sposób utrzymania i życia zwierzęcia. W przypadku psów myśliwskich, zwierząt polujących, zjadających padlinę, surowe mięso zaleca się odrobaczanie raz w miesiącu. W przypadku gdy zwierzęta maja kontakt z małymi dziećmi wskazane jest odrobaczenie również raz w miesiącu. Pierwsze odrobaczenie szczeniąt można wykonać już w wieku 2 tygodni a kociąt w wieku 5 tygodni. Zabiegi należy powtarzać regularnie co 3-4 tygodnie, nawet do skończenia przez nie 12 miesiąca życia. Suki i kotki karmiące powinny zostać odrobaczone razem ze swym potomstwem. W celu ustalenia, czy psy i koty są zarażone robakami można wykonać badanie kału.

W przypadku niewielkiego ryzyka, odrobaczenie profilaktycznie powinno być wykonywane co 3-4 miesiące.

Odpowiedzialni właściciele psów i kotów powinny stosować się do zasad higieny, aby zmniejszyć ryzyko zarażenia. Należy pamiętać o myciu rąk, owoców i warzyw. Przy pracy w ziemi zakładać rękawice ochronne. Bardzo ważne, a niestety w naszym otoczeniu niestosowane powszechnie, jest sprzątanie odchodów po swoich pupilach! Zabezpieczanie piaskownic (gdy dzieci z nich nie korzystają) przed odchodami dziko żyjących kotów.

Należy mieć świadomość że „obcy” wewnątrz naszych pupili mogą być zagrożeniem dla nas, dlatego profilaktyka i zdrowy rozsądek to podstawa.

 

                                                                   Lekarz weterynarii Katarzyna Maria Oręziak
Specjalista chorób psów i kotów

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *