Prawo dożywocia. Umowa dożywocia

Zawierając umowę o dożywocie, właściciel zobowiązuje się przenieść na inną osobę własność nieruchomości w zamian za dożywotnie utrzymanie. Przedmiotem umowy o dożywocie może być każda nieruchomość – grunt, budynek, lokal, ale nie może nim być spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Umowa dożywocia musi zostać zawarta pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego.

Nabywca nieruchomości w ramach zobowiązania do utrzymania zbywcy nieruchomości (dożywotnika) przyjmuje na siebie obowiązki, które sprowadzają się na przykład do:

  • przyjęcia zbywcy jako domownika,
  • zapewnienia wyżywienia, ubrania, światła i opału,
  • udzielenia niezbędnej opieki i pomocy oraz pielęgnowania go w chorobie,
  • sprawienia zbywcy własnym kosztem pogrzebu i wystawienia nagrobka odpowiadającego miejscowym zwyczajom.

Dożywocie można zastrzec nie tylko na rzecz osoby przenoszącej własność nieruchomości, ale także na rzecz osoby bliskiej zbywcy. Za osobę bliską uważa się nie tylko krewnego czy powinowatego, ale również osobę, z którą utrzymywał ścisłe kontakty osobiste mające charakter trwały (np. konkubinat).

Same uprawnienia dożywotników są uprawnieniami ściśle osobistymi – przysługują tylko dożywotnikom wskazanym w umowie. Są niezbywalne i wygasają wraz z ich śmiercią.

Przeniesienie własności nieruchomości następuje z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia – informacja o tym pojawia się w księdze wieczystej. Oznacza to, że kolejny nabywca nieruchomości ponosi także osobistą odpowiedzialność za świadczenia na rzecz dożywotników.

Istnieje możliwość zamiany dożywocia na rentę, czyli świadczenie określonej kwoty pieniężnej. Decyzję o takiej zamianie może wydać wyłącznie sąd.

W wyjątkowych wypadkach sąd może rozwiązać umowę o dożywocie. Orzeczenie takie powoduje, że własność nieruchomości wraca do dożywotnika.

adw. Karolina Golik,
adw. Ewelina Obara

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *