Tarnobrzeski stadion ma patrona – Edwarda Mikusińskiego

Na ostatniej sesji  Rady Miasta Tarnobrzega, której kadencja dobiegła końca wraz z nowymi wyborami samorządowymi, uchwalono, że obiekt na którym grają piłkarze Klubu Sportowego KS „Siarka” będzie się zwał imieniem Trenera Edwarda Mikusińskiego.

9 Stadion KS “Siarka” ma patrona 222x300 - Tarnobrzeski stadion ma patrona - Edwarda MikusińskiegoUchwałę przeforsowali radni, byli prezydenci naszego miasta – Jan Dziubiński oraz Norbert Mastalerz. Obaj byli gorącymi orędownikami tego pomysłu i dopięli swego. Po prawdzie o honorowy patronat obiektu starał się ten, który stadion zbudował (obiekt powstał za prezydentury pierwszego) i ten który stadion wykończył (za prezydentury tego drugiego). Kim był trener Edward Mikusiński i jakie zasługi położył w historii naszego klubu? Myślę, że to dobry moment, by przybliżyć tę postać naszym czytelnikom.

Wyczerpujące informacje o postaci Edwarda Mikusińskiego odnalazłem w publikacji Tadeusza Zycha „Z dziejów tarnobrzeskiej piłki nożnej” (wyd. UM Tarnobrzeg, 2014). Urodził się 18 marca 1914 roku we Lwowie, jako syn Karola, kolejarza i Marii z domu Resel. Ukończył gimnazjum i Szkołę Handlową we Lwowie – jednak największą jego pasją była piłka nożna. W 1929 roku został  zawodnikiem słynnej Pogoni Lwów. Jako siedemnastolatek debiutował w towarzyskim meczu z „Rapidem Wiedeń”. W latach 1937-39 grał w drużynie Hetmana Zamość. Po wojnie grał w GKWS Rzeszów i tam też rozpoczął pracę trenerską. Następnie pracował w rzeszowskich klubach („Walter”, „Stal”, „Resovia”), potem w Lechii Sędziszów, „Hetmanie” Zamość i „Lubliniance” Lublin.

Do Tarnobrzega przybywa w 1961 roku i będzie pracował w „Siarce” przez 17 lat – do 1979, w którym to roku zostaje Honorowym Prezesem Klubu. Z „Siarką” jako trener świętuje dwa sukcesy w postaci awansów do klasy A oraz do III Ligi. W latach siedemdziesiątych pełni funkcję trenera koordynatora i wiceprezesa ds. wychowawczych. Zasłużył się także jako działacz OZPN w Rzeszowie i Tarnobrzegu, gdzie pełnił kolejno funkcje: przewodniczącego Rady Trenerów, przewodniczącego wydziału Metodyczno-Szkoleniowego, wiceprezesa Zarządu, wiceprezesa ds. szkoleniowych. Był  również honorowym Prezesem PZPN Tarnobrzeg. Co ciekawe parał się też dziennikarstwem sportowym, będąc korespondentem „Nowin”, „Przeglądu Sportowego”, „Tempa”, „Sportu”, „Siarki” i PAP-u. Zmarł 23 marca 1997 roku w Tarnobrzegu, pochowany na cmentarzu komunalnym w Tarnobrzegu – Sobowie. Był żonaty z Ireną z domu Podnoużek z którą miał dwoje dzieci. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 1000-lecia Sportu, Złotą Odznaką Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej, Medalem Edukacji Narodowej i Złotą Honorową Odznaką PZPN.

Jak widać była to postać ogólnie znana, szanowana i zasłużona. Człowiek „wielu talentów”: sportowiec, trener, działacz, dziennikarz (korespondent), a przede wszystkim wychowawca. Aktywnie oddał „Siarce” 17 lat życia zawodowego, a z Tarnobrzegiem i klubem, jak wynika z jego biografii zżył się dożywotnio. Do jego podopiecznych należeli m.in. piłkarz i późniejszy wielokrotny trener „Siarki” Stanisław Gielarek, czy były piłkarz trener i wychowawca siarkowej młodzieży Jacek Kazalski. Na jego cześć, „odremontowany” i nowoczesny obiekt przy ul. Niepodległości 2 będzie nosił nazwę jego imienia.

Czy zasłużenie? Wydaje się, że jak najbardziej tak.

Damian Wojciechowski

Fotografie:
Źródło: Tadeusz Zych, Z dziejów tarnobrzeskiej piłki nożnej.
Źródło: Ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego.
Fotografia grupowa zawodników Pogoni. Stoją od lewej: Leon Hanin, Antoni Borowski, Tadeusz Koszuliński, Edward Mikusiński, Wacław Jeżewski, Mieczysław Kluz, Stefan Sumara, Edmund Niechcioł, Józef Marosz, Eugeniusz Mysiak, Mieczysław Luchter.
Data wydarzenia: 1937-03
Miejsce: Lwów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *