Zobaczyć Neapol i umrzeć?

logo BP tbg 1024x224 - Zobaczyć Neapol i umrzeć?

Elena Ferrante to najgłośniejsza współczesna włoska powieściopisarka. Tak naprawdę nie wiadomo, kto kryje się pod tym pseudonimem. Oficjalnie nie są znane ani jej prawdziwe imię i nazwisko, ani data urodzenia, miejsce zamieszkania, ani nawet płeć. Sama Ferrante przed publikacją swojej pierwszej powieści zapowiedziała wydawcy, że nie będzie udzielała wywiadów, ponieważ zrobiła już wystarczająco dużo dla powieści – napisała ją.

Największą popularność przyniosła Ferrante tzw. saga neapolitańska.  Seria opowiada o przyjaźni i życiu dwóch neapolitańskich dziewczyn Eleny Greco oraz Liny Cerullo. Historia prowadzi nas przez dzieciństwo dziewczynek, okres dojrzewania, młodość, dorosłość i kończy się, gdy każda z nich ma ponad 60 lat.

„Genialna przyjaciółka” – Elenę i Lilę od dzieciństwa łączy niełatwa więź. Owa więź, będąca zarazem przyjaźnią, nienawiścią, zazdrością, relacją dominacji i podległości, stanowi kręgosłup tej historii. Ale byłaby niemożliwa bez miasta pozostającego integralnym bohaterem opowieści – bez Neapolu lat 50. XX wieku. Neapol zaś, jak skądinąd wiadomo, to nie jest łatwy kawałek chleba, zwłaszcza jeśli się pochodzi z marnej dzielnicy a w domu panuje bieda i przemoc.

„Historia nowego nazwiska” – Elena i Lila mają po 16 lat, to dla nich czas poznawania swoich pragnień, szukania potwierdzeń swojej wartości i zmagania ze zwątpieniem w słuszność swoich wyborów. Trochę kobietki, często reagują jeszcze jak dzieci, choć przecież jedna z nich, Lila, jest już mężatką. Dla Eleny to czas pierwszych zauroczeń i pierwszego pospiesznego seksu. To też czas coraz bardziej świadomego rozwoju intelektualnego, czasem chaotycznego i niesystematycznego, ale popychającego Elenę w kierunku lepszego świata. Świata, w którym mówi się w języku włoskim, a nie w dialekcie, w którym czyta się gazety, w którym dostrzega się, że bycie sklepikarzem w mięsnym nie jest szczytem możliwości.

„Historia ucieczki” – mamy przełom lat 60-tych i 70-tych we Włoszech, przez które przechodzi fala protestów. Oczami Eleny i Lili obserwujemy partyjne zebrania, uliczne demonstracje i okrutne bójki między komunistami a faszystami. Po raz kolejny Neapol pokazuje swoje brzydkie oblicze. Na tle tych gorączkowych zmagań, pośród ulic tętniących niespokojnym duchem czasów, dwie młode dziewczyny także dają się ponieść, choć każda z nich na swój sposób. Po latach dziecięcych i młodzieńczych, poznajemy dorosłość naszej bohaterki Eleny.

„Historia zaginionej dziewczynki” – odkrywa są przed nami kolejne sfery kobiecego życia, a także otrzymujemy kolejną lekcję z historii najnowszej Włoch. Elena i Lila tu przedstawione to kobiety dojrzałe, które niejedno mają już za sobą, a życie nadal ich nie oszczędza. Ucieczki i powroty do dzielnicy, mniej i bardziej trwałe sojusze i przyjaźnie, role matek, żon i córek.

Faszyzm, komunizm, feminizm, małżeńskie sprzeczki, seks po porodach, namiętne romanse, a przede wszystkim idea samodoskonalenia te tematy pozostają w umyśle czytelnika. To wspaniale napisana proza, dająca doznania estetyczne na najwyższym poziomie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *